Muzyka

Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Bronisław Komorowski – ksiądz, błogosławiony.

Bronisław Komorowski
Data i miejsce urodzenia	4 czerwca 1952 Oborniki Śląskie
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Okres urzędowania	od 6 sierpnia 2010
Pierwsza Dama	Anna Komorowska
Poprzednik	Lech Kaczyński
Tymczasowo wykonujący obowiązki Prezydenta RP
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska
Okres urzędowania	od 10 kwietnia 2010 do 8 lipca 2010
Następca	Bogdan Borusewicz
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007 do 8 lipca 2010
Poprzednik	Ludwik Dorn
Następca	Grzegorz Schetyna
Wicemarszałek Sejmu V kadencji
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska
Okres urzędowania	od 26 października 2005 do 4 listopada 2007
Minister obrony narodowej
Przynależność polityczna	Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Okres urzędowania	od 16 czerwca 2000 do 19 października 2001
Poprzednik	Janusz Onyszkiewicz
Następca	Jerzy Szmajdziński
Odznaczenia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Bronisław Komorowski prowadzi obrady Sejmu jako wicemarszałek, wrzesień 2007

Bronisław Komorowski (z lewej), Lech Kaczyński i Nicolas Sarkozy, 2008

Bronisław Maria Komorowski (ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich) – polski polityk, z wykształcenia historyk. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej od 6 sierpnia 2010.

W okresie PRL działacz opozycji demokratycznej. Poseł na Sejm I, II, III, IV, V i VI kadencji. Minister obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka, na początku lat 90. wiceminister w tym resorcie. Wicemarszałek Sejmu V kadencji, od 2007 do 2010 Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji. Od 10 kwietnia 2010 do 8 lipca 2010 wykonywał tymczasowo obowiązki Prezydenta RP.

Młodość i wykształcenie

Jest synem Zygmunta Leona Komorowskiego, który był profesorem afrykanistyki, i Jadwigi z Szalkowskich^[1]. Pochodzi ze szlacheckiej rodziny Komorowskich herbu Korczak. Mieszkał w rodzinnych Obornikach Śląskich, w Poznaniu, następnie w Józefowie k. Otwocka (1957–1959), a od 1959 do 1966 w Pruszkowie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej^[2]. W 1966 przeniósł się do Warszawy. Ukończył XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Norwida. W 1968 jako licealista brał udział w wiecach organizowanych po wydarzeniach marcowych^[3]. Za prowadzoną działalność opozycyjną po raz pierwszy został zatrzymany w 1971^[4].

Przez wiele lat związany z ruchem harcerskim. Należał do 75 Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej w Pruszkowie. Podczas studiów był instruktorem harcerskim w 208 WDHiZ im. Batalionu "Parasol" w hufcu Mokotów. W harcerstwie poznał przyszłą żonę.

W 1977 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W trakcie studiów należał do Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW, pełnił także funkcję jego prezesa^[5].

Działalność zawodowa i publiczna w PRL

Od 1977 do 1980 był stażystą w dzienniku "Słowo Powszechne". Zaangażowany w działalność opozycyjną w ramach Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1979 znalazł się wśród założycieli wydawnictwa niezależnego Biblioteka Historyczna i Literacka, organizował biblioteki pism drugoobiegowych, a także manifestacje niepodległościowe^[6]. W 1980 został skazany razem z działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na karę miesiąca aresztu za zorganizowanie w dniu 11 listopada 1979 manifestacji przed Grobem Nieznanego Żołnierza (rozprawie odwoławczej przewodniczył sędzia Andrzej Kryże)^[3].

W 1980 wstąpił do "Solidarności", organizował struktury związku w Regionie Mazowsze. Pracował w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "S". 27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. W czasie stanu wojennego został internowany na okres od grudnia 1981 do czerwca 1982. Po zwolnieniu pracował jako wykładowca w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie. Kontynuował działalność opozycyjną, m.in. był wśród założycieli podziemnego pisma "ABC. Adriatyk, Bałtyk, M. Czarne"^[6].

Działalność publiczna w III RP do 2007

W latach 1989–1990 pełnił funkcję dyrektora gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów, a w latach 1990–1993 (z przerwą w 1992) – cywilnego wiceministra obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach: Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej.

W latach 90. związany był z Unią Demokratyczną, potem z Unią Wolności. Odpowiednio od 1993 do 1994 oraz od 1994 do 1995 pełnił w tych ugrupowaniach funkcję sekretarza generalnego. Jako kandydat Unii Demokratycznej uzyskał mandat poselski w wyborach w 1991 i 1993. W 1997, pod koniec trwania II kadencji Sejmu, wraz z grupą działaczy UW pod kierownictwem Jana Rokity utworzył Koło Konserwatywno-Ludowe. W tym samym roku wraz z KKL przystąpił do nowo utworzonego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, które jednocześnie przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. W SKL pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprezesa.

W wyborach w 1997 zdobył mandat poselski jako kandydat AWS. W latach 1997–2000 przewodniczył sejmowej Komisji Obrony Narodowej, a w latach 2000–2001 był ministrem obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka. W 2001, jeszcze jako minister w mniejszościowym rządzie AWS, Komorowski wraz z częścią działaczy SKL związał się z Platformą Obywatelską. Z listy tego ugrupowania kandydował w wyborach do Sejmu IV kadencji. Uzyskał mandat poselski w okręgu warszawskim. Wkrótce po inauguracji nowego parlamentu wystąpił z SKL i zaangażował się w działalność Platformy Obywatelskiej. Od 2001 był członkiem zarządu krajowego PO, a od 2006 wiceprzewodniczącym. W Sejmie IV kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W wyborach do Sejmu V kadencji ponownie uzyskał mandat, tym razem w okręgu podwarszawskim. 26 października 2005 został wybrany na wicemarszałka Sejmu. Za jego kandydaturą głosowało 398 posłów. W trakcie tej kadencji był jednym z najbardziej aktywnych kontestatorów działalności rządów PiS, w szczególności polityki zagranicznej i obronnej. Krytykował m.in. powierzenie sędziemu Andrzejowi Kryżemu funkcji wiceministra sprawiedliwości.

W wyborach do Sejmu w 2007 z powodzeniem startował z pierwszego miejsca na liście PO w okręgu podwarszawskim, uzyskując 139 320 głosów^[7].

Marszałek Sejmu (2007–2010)

5 listopada 2007 na pierwszym posiedzeniu Sejmu RP VI kadencji Bronisław Komorowski został wybrany większością bezwzględną 292 głosów na Marszałka Sejmu. Jego konkurentem był Krzysztof Putra z PiS, który uzyskał 160 głosów. We wrześniu 2008 posłowie KP PiS złożyli wniosek o odwołanie go z tej funkcji^[8], który jednak wycofali. 8 lipca 2010, w związku z wyborem na urząd Prezydenta RP, zrezygnował z tej funkcji i jednocześnie złożył mandat poselski.

Z racji pełnienia funkcji marszałka Sejmu podejmował licznych gości zagranicznych, w tym głowy państw, szefów rządów, przewodniczących parlamentów, ministrów. Spotkał się również z Tenzinem Gjaco (Dalajlamą).

21 sierpnia 2008 odwołał Bożenę Borys-Szopy ze stanowiska głównego inspektora pracy i powołał na tę funkcję Tadeusza Zająca.

Wybrane wizyty zagraniczne

Źródło:^[9][10]

Tymczasowo wykonujący obowiązki Prezydenta RP

Na skutek śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego w katastrofie lotniczej 10 kwietnia 2010, jako Marszałek Sejmu, w oparciu o przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997, przez trzy miesiące wykonywał obowiązki Prezydenta RP^[11]. Funkcje te sprawował do 8 lipca 2010, kiedy to zrezygnował ze stanowiska marszałka Sejmu.

Uroczystości okolicznościowe

18 kwietnia 2010 uczestniczył w Krakowie w uroczystościach pogrzebowych Lecha i Marii Kaczyńskich^[12], podczas których spotkał się z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem oraz z innymi prezydentami i premierami^[13]. Jako gospodarz uroczystości pogrzebowych przyjmował oficjalne kondolencje od zagranicznych delegacji^[14]. 26 czerwca 2010 brał udział w ingresie nowo mianowanego prymasa Polski Józefa Kowalczyka w Gnieźnie^[15].

Akty prawne

Pierwszym powszechnie obowiązującym wydanym z racji uzyskanych uprawnień aktem prawnym było rozporządzenie z dnia 10 kwietnia 2010 w sprawie wprowadzenia żałoby narodowej w dniach 10–16 kwietnia 2010^[16] (zmienione rozporządzeniem z dnia 14 kwietnia 2010, przedłużającym żałobę narodową do 18 kwietnia 2010^[17]). Uchwalone przez parlament ustawy po raz pierwszy podpisał 12 kwietnia 2010; kolejne podpisywał m.in. 16 kwietnia 2010 i 29 kwietnia (łącznie – 64 ustawy^[18]). Podpisanie nowelizacji ustawy o IPN^[19], która m.in. zmieniła tryb wyboru prezesa IPN, spotkało się z publiczną krytyką ze strony polityków Prawa i Sprawiedliwości, współpracowników byłego prezydenta, części członków kolegium IPN^[20] oraz niektórych publicystów.

13 i 14 kwietnia 2010 wydał postanowienia o przedłużeniu użycia Polskich Kontyngentów Wojskowych na terytorium Afganistanu i republik nadbałtyckich w ramach misji NATO^[21][22]. 21 kwietnia 2010 wydał postanowienie o zarządzeniu przedterminowych wyborów prezydenckich na dzień 20 czerwca 2010^[23]. W następnych dniach zarządził również wybory uzupełniające do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej po śmierci trzech senatorów 10 kwietnia 2010^[24][25].

Wizyty zagraniczne

8 maja 2010 udał się z dwudniową zagraniczną wizytą do Rosji na obchody 65. rocznicy zakończenia II wojny światowej^[26]. Program wizyty obejmował rozmowy z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem, w trakcie których przekazano stronie polskiej 67 tomów akt prokuratorskich zbrodni katyńskiej^[27], rozmowę z kanclerz Niemiec Angelą Merkel, złożenie wieńców na miejscu katastrofy polskiego samolotu w Smoleńsku oraz na Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Bronisławowi Komorowskiemu towarzyszyli m.in. Wojciech Jaruzelski i Andrzej Wajda^[28]. 21 czerwca 2010 odwiedził Polski Kontyngent Wojskowy w Afganistanie w bazie Ghazni.

Relacje z rządem

• Na 10 czerwca 2010 zwołał posiedzenie Rady Gabinetowej zwołane w związku z trwającą powodzią w Polsce^[29].

Wybrane nominacje i powołania

• 10 kwietnia 2010 powołał Jacka Michałowskiego na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP oraz powierzył mu pełnienie obowiązków szefa Kancelarii Prezydenta RP^[30]. Postanowieniem z 6 lipca 2010 powołał go na szefa tego urzędu^[31].
• 13 kwietnia 2010 powołał Stanisława Kozieja na stanowisko szefa BBN^[32].
• 7 maja 2010 powołał Mieczysława Cieniucha na stanowisko Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego^[33]. Mianował także dowódców poszczególnych rodzajów wojsk^[34].
• 19 maja 2010 powołał Romana Hausera ma stanowisko Prezesa NSA^[35][36]. Dotychczasowemu prezesowi, Januszowi Trzcińskiemu, powierzył funkcję Wiceprezesa NSA^[18].
• 20 maja 2010 powołał nowych członków Rady Bezpieczeństwa Narodowego, wśród których znaleźli się przewodniczący największych ugrupowań opozycyjnych^[37]. Tego samego dnia mianował trzech dowódców sił powietrznych, wojsk lądowych i dowódcę operacyjnego sił zbrojnych^[38][39].
• 27 maja 2010 złożył w Sejmie wniosek o powołanie Marka Belki na urząd Prezesa Narodowego Banku Polskiego^[40]. Wniosek został przyjęty przez Sejm 10 czerwca 2010.
• 9 czerwca 2010 wyznaczył Franciszka Gryciuka pełniącym obowiązki Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu^[41].
• 14 czerwca 2010 potwierdził wygaśnięcie kadencji wszystkich członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji^[42][43]. 7 lipca 2010 powołał w skład KRRiT Jana Dworaka i Krzysztofa Lufta^[44].
• 18 czerwca, 1 i 5 lipca 2010 odwołał ambasadorów z kilku państw oraz powołał nowych, w tym na placówki dotychczas nieobsadzone^[45].

Odznaczenia oraz nadania stopni wojskowych i służbowych

• 15 kwietnia 2010 mianował na stopnie generalskie oficerów Wojska Polskiego zmarłych w katastrofie^[46][47],
• 16, 19 i 23 kwietnia 2010 odznaczył pośmiertnie Orderami Odrodzenia Polski ofiary katastrofy^[48][49][50],
• W połowie kwietnia 2010 awansował pośmiertnie na pierwsze stopnie oficerskie zmarłych w katastrofie funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu^[51],
• 8 maja 2010 wręczył w Moskwie przyznane przez Lecha Kaczyńskiego odznaczenia dla Rosjan zasłużonych dla ujawniania prawdy o zbrodni katyńskiej oraz przyznane przez siebie odznaczenia dla 20 osób, biorących udział w akcji po katastrofie polskiego samolotu^[52], w tym cztery Krzyże Oficerskie Orderu Zasługi RP przyznane milicjantom ze Smoleńska^[53].

Udział w wyborach prezydenckich w 2010

Bronisław Komorowski (2010)

Był jednym z dwóch (obok Radosława Sikorskiego) kandydatów biorących udział w partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich z ramienia PO. 27 marca 2010 w auli Politechniki Warszawskiej ogłoszono, że Bronisław Komorowski wygrał partyjne głosowanie (otrzymując 68,5% głosów), zostając oficjalnym kandydatem tego ugrupowania na urząd Prezydenta RP^[54].

Bronisław Komorowski zdecydował się wziąć udział w zarządzonych przez siebie przedterminowych wyborach prezydenckich jako oficjalny kandydat Platformy Obywatelskiej. Jego komitet wyborczy został zgłoszony do PKW 25 kwietnia 2010^[55] i zarejestrowany 7 maja 2010^[56]. Hasło kandydata brzmiało: "Zgoda buduje".

Poparcia udzieliły mu Partia Demokratyczna – demokraci.pl (25 kwietnia 2010)^[57], Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe (6 maja 2010)^[58] i Demokratyczna Partia Lewicy (10 maja 2010)^[59].

Swoje wsparcie dla jego osoby jeszcze na etapie prawyborów wyrazili publicznie m.in. Władysław Bartoszewski, Tadeusz Mazowiecki i Lech Wałęsa^[60]. Do ogólnopolskiego komitetu poparcia przystąpiło początkowo ponad 150 osób, w tym aktorzy, naukowcy, sportowcy, przedsiębiorcy, artyści, pisarze, działacze opozycji demokratycznej i przedstawiciele kombatantów^[61]. 14 maja 2010 głosowanie na marszałka Sejmu na łamach "Gazety Wyborczej" zapowiedział jej redaktor naczelny Adam Michnik^[62]. 2 czerwca 2010 w ramach prowadzonej kampanii wyborczej Bronisław Komorowski odwiedził Londyn, gdzie spotkał się z tamtejszą Polonią i sympatykami.

W pierwszej turze wyborów prezydenckich z 20 czerwca 2010 uzyskał 6 981 319 głosów (41,54%), zajmując 1. miejsce spośród 10 kandydatów^[63]. Wszedł do drugiej tury głosowania razem z Jarosławem Kaczyńskim, który uzyskał poparcie na poziomie 36,46%. Otrzymał oficjalne poparcie ze strony kandydującego w pierwszej turze Andrzeja Olechowskiego i wspierającego go Stronnictwa Demokratycznego^[64]. Za jego kandydaturą opowiedziała się również m.in. Unia Pracy^[65].

W drugiej turze głosowania Bronisław Komorowski uzyskał 8 933 887 głosów ważnych, tj. 53,01%, wygrywając tym samym wybory^[66], co zostało stwierdzone w obwieszczeniu i uchwale PKW z 5 lipca 2010^[67]. Sąd Najwyższy stwierdził ważność wyborów 3 sierpnia 2010.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

Obchody 600-lecia bitwy grunwaldzkiej z udziałem delegacji polskiej, litewskiej, rumuńskiej i mołdawskiej, 17 lipca 2010

6 lipca 2010 w Sali Wielkiej Zamku Królewskiego w Warszawie Bronisław Komorowski odebrał Uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej w sprawie stwierdzenia wyników wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, stając się prezydentem elektem.

Jako prezydent elekt 13 lipca 2010 spotkał się ze składającym oficjalną wizytę w Polsce prezydentem Niemiec Christianem Wulffem^[68]. 17 lipca 2010 wraz z marszałkiem Sejmu Grzegorzem Schetyną gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdowy Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera.

5-letnia kadencja prezydencka Bronisława Komorowskiego rozpoczęła się 6 sierpnia 2010 z chwilą złożenia przysięgi przed Zgromadzeniem Narodowym. Przed złożeniem przysięgi zrezygnował z członkostwa w Platformie Obywatelskiej^[69]. Symboliczne przejęcie zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi odbyło się w dniu Święta Wojska Polskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza 15 sierpnia 2010^[70].

Spotkania z głowami państw, szefami rządów, instytucji europejskich

Odznaczenia i wyróżnienia

Otrzymane z urzędu

Z tytułu objęcia urzędu Prezydenta RP Bronisław Komorowski został kawalerem Orderu Orła Białego, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły, a także kawalerem Orderu Odrodzenia Polski I Klasy, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły.

Wyróżnienia i odznaczenia prywatne

14 stycznia 2008 Uniwersytet Michała Römera w Wilnie przyznał mu tytuł doktora honoris causa^[77]. W 1999 otrzymał Komandorię Missio Reconciliationis.

Życie prywatne i rodzina

Od 1977 żonaty z Anną (z domu Dembowską), mają pięcioro dzieci^[78]: Zofię (ur. 1979), Tadeusza (ur. 1981), Marię (ur. 1983), Piotra (ur. 1986) i Elżbietę (ur. 1989). Jednym ze sposobów spędzania wolnego czasu Bronisława Komorowskiego jest myślistwo^[79].

Pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego oraz Ligi Morskiej i Rzecznej. W 2005 wydawnictwo "Rytm" wydało książkę Prawą Stroną – życie, polityka, anegdota, wywiad-rzekę, który z Bronisławem Komorowskim przeprowadziła Maria Wągrowska.

W 2002 zajął drugie miejsce w plebiscycie Programu III Polskiego Radia "Srebrne Usta" za wypowiedź na temat zakupu dla polskiego lotnictwa wojskowego samolotów F-16: Jest takie powiedzenie, że polski lotnik to jest taki, że jak trzeba będzie, to nawet poleci na drzwiach od stodoły. Więc proszę Państwa, chciałem z wielką satysfakcją stwierdzić, że to już nie grozi. Piloci polscy będą latali na F-16.

Przypisy

Bibliografia

• Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 7 maja 2010].
• Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 7 maja 2010].

Linki zewnętrzne

• Strona Prezydenta RP. [dostęp 6 sierpnia 2010].

p • d • e Prezydenci Polski Rzeczpospolita Polska (1918–1939) Gabriel Narutowicz • Stanisław Wojciechowski • Ignacy Mościcki Rząd na Uchodźstwie (1939–1990) Władysław Raczkiewicz • August Zaleski • Rada Trzech • Stanisław Ostrowski • Edward Raczyński • Kazimierz Sabbat • Ryszard Kaczorowski Rzeczpospolita Polska (1944–1952) Bolesław Bierut Polska Rzeczpospolita Ludowa (1952–1989) Wojciech Jaruzelski Rzeczpospolita Polska (od 1989) Wojciech Jaruzelski • Lech Wałęsa • Aleksander Kwaśniewski • Lech Kaczyński • Bronisław Komorowski Pełniący obowiązki Prezydenta RP Maciej Rataj (1922, 1926) • Bronisław Komorowski (2010) • Bogdan Borusewicz (2010) • Grzegorz Schetyna (2010)

p • d • e Marszałkowie Sejmu III Rzeczypospolitej Mikołaj Kozakiewicz • Wiesław Chrzanowski • Józef Oleksy • Józef Zych • Maciej Płażyński • Marek Borowski • Józef Oleksy • Włodzimierz Cimoszewicz • Marek Jurek • Ludwik Dorn • Bronisław Komorowski • Grzegorz Schetyna

p • d • e Rząd Jerzego Buzka W dniu zaprzysiężenia Leszek Balcerowicz (UW) • Jerzy Buzek (AWS) • Ryszard Czarnecki (AWS) • Bronisław Geremek (UW) • Mirosław Handke (AWS) • Jacek Janiszewski (AWS) • Teresa Kamińska (AWS) • Longin Komołowski (AWS) • Jerzy Kropiwnicki (AWS) • Wojciech Maksymowicz (AWS) • Eugeniusz Morawski (UW) • Joanna Wnuk-Nazarowa (UW) • Janusz Onyszkiewicz (UW) • Janusz Pałubicki (AWS) • Janusz Steinhoff (AWS) • Hanna Suchocka (UW) • Jan Szyszko (AWS) • Janusz Tomaszewski (AWS) • Wiesław Walendziak (AWS) • Emil Wąsacz (AWS) • Jerzy Widzyk (AWS) • Andrzej Wiszniewski (AWS) • Marek Zdrojewski (AWS) Późniejsi członkowie rządu Artur Balazs (SKL) • Władysław Bartoszewski (bezp.) • Jarosław Bauc (AWS) • Marek Biernacki (AWS) • Franciszka Cegielska (AWS) • Andrzej Chronowski (AWS) • Stanisław Iwanicki (AWS) • Lech Kaczyński (bezp.) • Aldona Kamela-Sowińska (AWS) • Bronisław Komorowski (SKL) • Grzegorz Opala (AWS) • Maciej Srebro (AWS) • Tadeusz Syryjczyk (UW) • Tomasz Szyszko (AWS) • Kazimierz Michał Ujazdowski (AWS) • Halina Wasilewska-Trenkner (bezp.) • Edmund Wittbrodt (AWS) • Andrzej Zakrzewski (AWS) • Andrzej Zieliński (AWS)

p • d • e Wicemarszałkowie Sejmu Polskiego V kadencji Wicemarszałkowie kończący kadencję Janusz Dobrosz • Jarosław Kalinowski • Bronisław Komorowski • Wojciech Olejniczak • Genowefa Wiśniowska Byli wicemarszałkowie Marek Kotlinowski • Andrzej Lepper

p • d • e Ministrowie Obrony Narodowej III Rzeczypospolitej Florian Siwicki • Piotr Kołodziejczyk • Jan Parys • Romuald Szeremietiew (p.o.) • Janusz Onyszkiewicz • Piotr Kołodziejczyk • Jerzy Milewski • Zbigniew Okoński • Stanisław Dobrzański • Janusz Onyszkiewicz • Bronisław Komorowski • Jerzy Szmajdziński • Radosław Sikorski • Aleksander Szczygło • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Aleksander Szczygło • Bogdan Klich

p • d • e Szefowie państw i rządów Europy Szefowie państw Albania • Andora (1, 2) • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina (1, 2, 3) • Bułgaria • Chorwacja • Cypr[1] • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo[2] • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino (1, 2) • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze[1] Szefowie rządów Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy ↑ 1,0 1,1 Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ Republika Kosowa jest obecnie uznawana przez 69 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 17 czerwca 2010)